Αντίσταση στην ινσουλίνη, τα ωφέλει του Pilates;

Τι είναι η αντίσταση στην ινσουλίνη;

Η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι η κατάσταση όπου τα κύτταρα μας στην προσπάθεια τους να προστατευτούν από την αυξημένη διάθεση γλυκόζης στον οργανισμό, μειώνουν την απόκριση τους στην ινσουλίνη. Ως αποτέλεσμα, το πάγκρεας παράγει περισσότερη ινσουλίνη για να βοηθήσει τη γλυκόζη να εισέλθει στα κύτταρα μας.
Εφόσον το πάγκρεας είναι σε θέση να παράγει αρκετή ινσουλίνη για να ξεπεράσει τη μειωμένη απόκριση των κυττάρων μας σε αυτή, τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα θα παραμείνουν σε φυσιολογικά επίπεδα.

Ποιά είναι τα επίπεδα ινσουλίνης;

Σε ένα άτομο όπου ο οργανισμός του αποκρίνεται φυσιολογικά στην ινσουλίνη, απαιτούνται 3 με 5 mIU/mL ινσουλίνης στο αίμα του, για να διατηρηθούν τα επίπεδα της γλυκόζης εντός φυσιολογικών ορίων.

Σε ένα άτομο με αντίσταση στην ινσουλίνη μπορεί να απαιτείται 10 φορές μεγαλύτερη ποσότητα ινσουλίνης, 30 mIU/mL ή και περισσότερες μονάδες, ώστε να διατηρήσει ο οργανισμός το ζάχαρο σε φυσιολογικό εύρος. Αυτό είναι το προ-διαβητικό στάδιο.

Το προδιαβητικό στάδιο συνήθως διαρκεί αρκετά χρόνια και είναι το στάδιο όπου προκύπτουν σημαντικές βλάβες στον οργανισμό, από την αυξημένη έκκρισης ινσουλίνης. Σταδιακά, συνήθως σε διάστημα ετών, η αυξημένη έκκριση ινσουλίνης καταβάλει το πάγκρεας, το οποίο δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες έκκρισης ινσουλίνης. Καθώς μειώνεται η ικανότητα του οργανισμού να παράγει ινσουλίνη, τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα αυξάνονται σταδιακά, μέχρι την εκδήλωση διαβήτη τύπου 2.

Αυξημένα επίπεδα αυτής της ορμόνης προκαλούν:

• Αύξηση του σωματικού βάρους.
• εναπόθεση λίπους στην κοιλιακή χώρα,
• προάγουν τις φλεγμονές,
• αυξάνουν τον κίνδυνο αυτοάνοσων νοσημάτων,
• καταστέλλουν το ορμονικό σύστημα (θυρεοειδής, αναπαραγωγικό σύστημα, επινεφρίδια),
• επιταχύνουν το γήρας,
• προάγουν την αθηρωμάτωση και
• οδηγούν σε ανάπτυξη πληθώρας νοσημάτων και έκπτωση της υγείας.
  Τα αυξημένα επίπεδα ζαχάρου επίσης επιβαρύνουν την υγεία, προκαλώντας βλάβη στα όργανα και τους ιστούς. Η αυξημένη έκθεση των ιστών στη γλυκόζη, οδηγεί στην εναπόθεση γλυκόζης σε αυτούς (γλυκοζυλίωση) και συρρίκνωση τους.

Που οφείλεται;

Ο σύγχρονος άνθρωπος κινείται όλο και λιγότερο, ενώ καταναλώνει όλο και μεγαλύτερες ποσότητες υψηλά επεξεργασμένων τροφών, επιδεινώνοντας την αντίσταση στην ινσουλίνη. Αντιθέτως, η σωματική άσκηση αυξάνει την απορρόφηση της γλυκόζης στα κύτταρα, ρίχνει τα επίπεδα του ζαχάρου στο αίμα και μειώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη.

Ανάπτυξη διαβήτη:

• Υψηλά επεξεργασμένες τροφές
• Χαμηλή σωματική άσκηση
• Ελλείψεις βιταμινών και μικροθρεπτικών συστατικών.
• Διαβίωση σε κλειστούς χώρους που συνδέονται με χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D.
• Αλλοίωση της μικροβιακής χλωρίδας (κατάχρηση αντιβιοτικών, συντηρητικά τροφίμων, υπέρ-κατανάλωση ζάχαρης και αλκοόλ)
• Στρες (αυξημένα επίπεδα ορμονών του στρες όπως η κορτιζόλη και η αδρεναλίνη προάγουν την αντίσταση στην ινσουλίνη)

Ο διαβήτης και η αντίσταση στην ινσουλίνη απασχολούν το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού και αποτελούν την πρώτη αιτία νόσου σε παγκόσμια κλίμακα.

Γλυκόζη και η σχέση της με τη γυμναστική

Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας και βοηθά τη γλυκόζη που βρίσκεται στο αίμα μας να μπει μέσα στα κύτταρα, όπου χρησιμοποιείται για ενέργεια.

Η γλυκόζη προέρχεται από το φαγητό που τρώμε. Το συκώτι παράγει επίσης γλυκόζη όταν χρειάζεται, όπως όταν είστε νηστικοί.

Κάθε φορά που τρώμε κάτι, τα επίπεδα του ζαχάρου στο αίμα αυξάνονται. Στη συνέχεια, το σώμα μας εκκρίνει ινσουλίνη, που μειώνει τα επίπεδα της γλυκόζης για να τη διατηρήσει στα φυσιολογικά όρια.
Τα αυξημένα επίπεδα ζαχάρου επίσης επιβαρύνουν την υγεία, προκαλώντας βλάβη στα όργανα και τους ιστούς. Η αυξημένη έκθεση των ιστών στη γλυκόζη, οδηγεί στην εναπόθεση γλυκόζης σε αυτούς (γλυκοζυλίωση) και συρρίκνωση τους.

Ωστόσο, στοιχεία από πολυάριθμες μελέτες σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, δείχνουν ότι εντατικές παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής και διατροφής, που συνοδεύονται από απώλεια βάρους, βελτιώνουν τα επίπεδα του ζαχάρου στο αίμα, μειώνουν την ανάγκη φαρμακευτικής παρέμβασης και επιφέρουν ύφεση του διαβήτη.

Για να επιτευχθεί η ρύθμιση της ινσουλίνης είναι η επιλογή του κατάλληλου είδους γυμναστικής, αφού το χαλαρό περπάτημα δεν φαίνεται να αρκεί. Τα άτομα με αντίσταση στην ινσουλίνη αναπτύσσουν επιπλοκές μυοσκελετικές ( οστεοαρθρίτιδες) αλλά και ισχαιμικές καρδιοαγγειακές παθήσεις. Οι συστάσεις για άσκηση θα πρέπει να είναι αυστηρά εξατομικευμένες ακόμα και αν δεν διαφέρουν πολύ από τον γενικό πληθυσμό. Ο στόχος πρέπει να είναι 30 λεπτά άσκησης μέτριας έντασης την ημέρα, για 3 ή 4 ημέρες την εβδομάδα. Η μέθοδος Pilates είναι η ποιο κατάλληλη, καθώς είναι μια ήπια μορφή άσκησης και ασφαλής για κάθε σώμα. Είμαι σίγουρη πως τα αποτελέσματά της θα σε εκπλήξουν.